Planując wyjazd do Paryża, Nicei albo na Korsykę, łatwo założyć, że wystarczy sama karta. W praktyce przydaje się wiedzieć, jaka waluta obowiązuje we Francji, jakie nominały można spotkać, gdzie uważać na przewalutowanie oraz dlaczego niektóre francuskie terytoria zamorskie korzystają z innych pieniędzy.
We Francji płaci się euro, ale przed wyjazdem trzeba znać kilka wyjątków
- Euro (EUR) jest oficjalną walutą Francji kontynentalnej.
- W obiegu znajdują się banknoty od 5 do 200 euro oraz monety od 1 centa do 2 euro.
- Banknot 500 euro zachowuje wartość, ale od 2019 roku nie jest produkowany.
- Francuski frank został zastąpiony przez euro w gotówkowym obiegu 1 stycznia 2002 roku.
- Nowa Kaledonia, Polinezja Francuska i Wallis i Futuna używają franka CFP, a nie euro.
Euro jest podstawową walutą we Francji
Odpowiedź jest prosta: walutą Francji jest euro. Dotyczy to Francji kontynentalnej, czyli części europejskiej kraju, a także między innymi Gwadelupy, Martyniki, Gujany Francuskiej, Reunionu i Majotty. Kod waluty to EUR, a jej symbol zapisuje się jako €.
Francja należy do strefy euro. Oznacza to, że ceny w sklepach, restauracjach, hotelach i środkach transportu są podawane w euro, a płatności kartą rozliczają się tak samo jak w innych państwach korzystających z tej waluty. Dla osoby podróżującej z Polski najważniejsza praktyczna korzyść jest taka, że nie trzeba wymieniać euro na inną walutę po przyjeździe.
Za emisję banknotów w całej strefie euro odpowiada Europejski Bank Centralny wraz z krajowymi bankami centralnymi. Banque de France uczestniczy w obsłudze obiegu gotówki we Francji, ale francuskie banknoty i monety są częścią wspólnego systemu euro, dlatego można nimi płacić także w innych krajach strefy.
Jakie banknoty i monety spotkasz w codziennych płatnościach
Francuski euro nie różni się wartością od euro używanego w Niemczech, Hiszpanii czy Portugalii. Różnice widać głównie na monetach, ponieważ ich narodowa strona może przedstawiać francuskie symbole, takie jak drzewo, Marianne albo wizerunek Marianny Sowerby na monetach 1 i 2 euro.
| Rodzaj | Nominały | Praktyczne zastosowanie |
|---|---|---|
| Monety centowe | 1, 2, 5, 10, 20 i 50 centów | Drobne zakupy, automaty, reszta |
| Monety euro | 1 i 2 euro | Transport, napiwki, niewielkie opłaty |
| Banknoty | 5, 10, 20, 50, 100 i 200 euro | Większe zakupy i wypłaty z bankomatów |
| Banknot | 500 euro | Zachowuje wartość, ale jest rzadko spotykany |
W codziennym obrocie najwygodniejsze są banknoty 10, 20 i 50 euro. Przy drobnych zakupach banknot 100 lub 200 euro może nie być chętnie przyjmowany, szczególnie w małym sklepie, piekarni albo kiosku. Nie oznacza to, że jest nieważny, lecz sprzedawca może nie mieć wystarczającej ilości reszty lub stosować ograniczenia przy niskiej wartości transakcji.
Banknot 500 euro nadal zachowuje pełną wartość i może zostać wymieniony w banku centralnym, ale od 2019 roku nie jest już produkowany. W praktyce turysta niemal nigdy nie potrzebuje takiego nominału, a próba zapłaty nim za drobną usługę może skończyć się odmową.
Francuski frank i przejście na wspólną walutę
Przed euro we Francji obowiązywał frank francuski. Euro pojawiło się w rozliczeniach bezgotówkowych w 1999 roku, natomiast banknoty i monety trafiły do portfeli mieszkańców 1 stycznia 2002 roku. To wtedy rozpoczęła się wymiana gotówki i stopniowe wycofywanie franka.
Ustalony kurs konwersji wynosił 1 euro = 6,55957 franka francuskiego. Nie był to kurs rynkowy zmieniający się każdego dnia, lecz stały przelicznik przyjęty podczas wprowadzania wspólnej waluty. Dzięki temu ceny można było przeliczać według jednej, oficjalnej relacji.
Dzisiaj frank francuski ma przede wszystkim znaczenie historyczne i kolekcjonerskie. Stare banknoty lub monety mogą być interesujące dla numizmatyków, ale nie zapłacisz nimi we francuskim sklepie. Ich cena zależy od nominału, rocznika, stanu zachowania, rzadkości i autentyczności, a nie od dawnej wartości nominalnej.
Jak płacić we Francji, żeby nie przepłacić
W dużych miastach i miejscowościach turystycznych karta jest akceptowana bardzo szeroko. Zbliżeniowo zapłacisz zwykle w hotelu, restauracji, sklepie, biletomacie i komunikacji miejskiej. Mimo to rozsądnie jest mieć przy sobie niewielką kwotę w gotówce, na przykład 30-50 euro, bo terminal może nie działać, a niektóre małe punkty przyjmują tylko banknoty i monety.
Wybieraj rozliczenie w euro
Jeśli terminal albo bankomat zaproponuje wybór między euro a złotówkami, najczęściej korzystniej jest wybrać płatność w euro. Opcja w PLN to zwykle dynamiczne przewalutowanie, czyli DCC. Wtedy operator urządzenia sam ustala kurs, który może być mniej korzystny niż kurs banku lub organizacji płatniczej.
Przed wyjazdem sprawdzam przede wszystkim tabelę opłat własnego banku. Sam fakt płacenia kartą w strefie euro nie gwarantuje braku kosztów, bo bank może pobierać opłatę za przewalutowanie, korzystać z własnego spreadu albo doliczać prowizję do wypłaty gotówki. Najdroższym błędem jest akceptowanie pierwszego kursu bez porównania.
Przeczytaj również: Chorwacja: Euro oficjalną walutą! Jak płacić i unikać pułapek?
Bankomat nie zawsze oznacza korzystną wypłatę
Wypłata z bankomatu może wiązać się z opłatą operatora, prowizją banku oraz przewalutowaniem. Przed zatwierdzeniem transakcji sprawdź komunikat na ekranie i odrzuć przewalutowanie na złotówki, jeśli urządzenie je proponuje. Lepiej wypłacić jednorazowo potrzebną kwotę niż wykonywać wiele małych operacji obciążonych stałą opłatą.
Podczas zakupów zwracaj też uwagę na zapis ceny. We Francji cena konsumencka zazwyczaj uwzględnia podatek VAT, więc kwota na półce powinna odpowiadać kwocie należnej przy kasie. W restauracjach opłata za obsługę jest zwykle zawarta w cenie, choć za dobrą obsługę można zostawić dodatkowy napiwek.
Wyjątki dotyczące francuskich terytoriów zamorskich
Najczęstsze pytanie ma prostą odpowiedź tylko wtedy, gdy mówimy o Francji europejskiej. Francja ma także terytoria zamorskie, a ich status walutowy nie jest jednolity. W części z nich euro działa normalnie, w innych używa się lokalnej waluty powiązanej z dawnym frankiem francuskim.
| Obszar | Waluta | Co to oznacza dla podróżnego |
|---|---|---|
| Francja kontynentalna, Korsyka | Euro | Płatności takie jak w pozostałej strefie euro |
| Gwadelupa, Martynika, Gujana Francuska, Reunion, Majotta | Euro | Można korzystać z euro i standardowych kart płatniczych |
| Nowa Kaledonia | Frank CFP | Potrzebne jest sprawdzenie kursu i opłat za przewalutowanie |
| Polinezja Francuska | Frank CFP | Euro nie jest podstawową walutą płatniczą |
| Wallis i Futuna | Frank CFP | Warto wcześniej przygotować płatności i gotówkę |
Frank CFP ma stały kurs wobec euro, ale nie oznacza to, że każda transakcja będzie bezpłatna. Bank może pobrać opłatę za płatność w walucie obcej, a bankomat może doliczyć własną prowizję. Przed podróżą na terytoria Pacyfiku sprawdziłbym nie tylko kurs, lecz także dostępność bankomatów i akceptację kart.
To rozróżnienie ma znaczenie głównie przy planowaniu dalszej podróży poza Europę. Osoba odwiedzająca Paryż, Lyon, Bordeaux czy Marsylię może bezpiecznie przygotować się na euro jako jedyną potrzebną walutę.
Co przygotować przed wyjazdem z Polski
Na krótki wyjazd nie ma potrzeby wymieniać dużej ilości gotówki jeszcze w Polsce. Najwygodniejszy zestaw to karta z rozsądnymi warunkami przewalutowania, zapasowa metoda płatności oraz niewielka kwota euro w banknotach o niskich nominałach.
- Sprawdź, czy bank pobiera opłatę za płatności i wypłaty w euro.
- Ustaw powiadomienia o transakcjach, aby szybko zauważyć nieprawidłowość.
- Weź co najmniej jedną kartę zapasową, najlepiej z innego rachunku.
- Nie przyjmuj automatycznie przewalutowania na PLN w terminalu lub bankomacie.
- Przechowuj gotówkę w kilku miejscach, zamiast nosić całą kwotę w jednym portfelu.
Moim zdaniem gotówka we Francji nie jest już podstawą codziennego funkcjonowania, ale nadal pełni rolę dobrego zabezpieczenia. Najrozsądniejszy kompromis to karta plus niewielki zapas euro, a nie plik banknotów albo poleganie wyłącznie na telefonie.
Euro we Francji bez niepotrzebnych kosztów
W kontynentalnej Francji płaci się euro, a jego nominały i zasady działania są takie same jak w innych krajach strefy euro. Największą uwagę poświęciłbym nie samej wymianie pieniędzy, lecz opłatom bankowym, wyborowi waluty na terminalu i ograniczeniom przy płatności dużymi banknotami.
Jeżeli podróż obejmuje francuskie terytoria zamorskie, sprawdź ich lokalną walutę osobno. Ta jedna czynność pozwala uniknąć zaskoczenia, bo Francja politycznie nie zawsze oznacza ten sam system płatniczy.
